Yaşama düşümsel bir yaklaşım bu benimkisi...

2006-06-14T10:46:00.000+03:00

Mayısın yirmisinde, gece yarısına yirmi dakika kala, elimde kalemim düşünüyorum. Otuzdokuz yaşında yolları karıştırmış durumdayım. Her alacalı bulacalı gecemde yazar; sabah günün doğuşu ile unuturum.
Ben unutkan bir insanım.
Gecenin bir vakti sırtım serinlikten ürperirken yazarım. Kendimi kendime anlatmaya çalışır; yalan cümleler kurarım.
Ben yalancı bir insanım.

Bergere'de oturmuş düşüyorum...

2006-06-14T02:03:00.000+03:00

Karanlık çoktan yığılmıştı bu yaşlı kentin omuzlarına. Uykuların en tatlı yerlerindeydi acımasız bir koşuşturmaya başlayacak olan insanlar. Derin bir sessizlik kaplamıştı önce bu kenti sonra yüreğimi. Birkaç sokak köpeği kesik kesik sessizliği bozarak ilerliyordu; bir çöp tenekesinden diğerine. Soluk ışıkları yansıyan odalarda birkaç kişi belki ağlıyordu yalnızlıklarına, belki de sevişiyorlardı geceyle. Bende geceyi bekliyorum her zaman olduğu gibi. Belli mi olur gözlerini bir kaparsın; için geçer; bir de bakmışsın sabah oluvermiş apansızca. Çığlık çığlığa kavgaya tutuşuvermiş insanlar onun, bunun ve senin yüzünden. Ben hep beklerim geceyi, ürkütmesinler diye onu. Zamanı geldi mi koyuveririm kendimi sıcak yatağa; karanlığı da yorganımın altına alarak azat ederim gündüzü. Varsın yesin herkes birbirini. Zaten günün bir bölümünde bende bir parçası olmak zorunda kalıyorum bu karmaşanın. İçim sıkıntı doluyor nefes alamıyorum. Gerçi geceleri de yaşıyorum bunları ama zevk alıyorum sıkılmaktan. İnce bir tını kulaklarımda yankılanırken bir de sigara yakıyorum inadına der gibi düş kurmak istiyor ama yapamıyorum; dört duvarı ben kokan odamda. Düşümde üşüyorum kimi zaman; ve üşürken düşüyorum basamaklardan çoğu zaman. Bazen diyorum; şakaklarımızdan sıkıştırmışız kafalarımızı mengenenin soğuk yanaklarına. Var gücümüzle çeviriyoruz kolunu. Bazen diyorum yeter artık kalk silkin kendine gel ve acilen bir şeyler yap. Bir hevesle fırlıyorum gecenin içinden bir de bakıyorum ki kurulu insanlar; ne dediğimi anlayabiliyorlar, ne de dediklerini anlayabiliyorum… Korkuyorum… Sıkılıyorum… Her zaman her şeyden şikayetçi olmayı huy edinmiş biri olarak; yalnızca yakınmayı, çözümsüzlüğü olağan görevi belirlemiş biri olarak. Kaçamayarak…Duramayarak…Tutunamayarak… yaşıyorum. Dört beş kelimelik cümleler kurmak iletişimim için yeterli olup diğer mahlukatlar ile komün yaşamımı doğal akışı içinde sürdürebiliyorum. O günkü görevlerimi yerine getiriyor; sonra bir başkasının yakınmasına konu oluyorum. Genellikle bilemiyorum. Çoğunlukla erteliyorum. Nadiren fikrediyorum. Yaşımın başımdan büyük olduğu hissediyor, aynı hatayı ikinci, üçüncü ve on üçüncü kez tekrarlayıncaya kadar devam ediyorum. Bütün sularım tersine akıyor ve ben kendimi bırakıveriyorum. “Bakın ben böyle yaşıyorum ve mutluyum; siz çürütüyorsunuz aklınızı ve bedeninizi” diyeyim diyorum buna bende inanmıyorum. Kara kutulara beyinlerini hapsetmiş insanların arasında yaşıyorum. Bu havasız odanın penceresini sonsuza kadar açmak ve gök kubbenin pamuklarına bakıp; hayaller kurmak istemiyorum.
Ben yaklaşık bin yıldır düşüyorum...

BurchemaR

Yaşama düşümsel bir yaklaşım bu benimkisi...

Bergere'de oturmuş düşüyorum...